Nieuwsberichten 2019

30/05/2019
De Gewonde Man

De Gewonde Man is een van de thema’s die zowel in mijn boek als in mijn lezing voorkomt. Het verbaast en ontroert me hoe dit onderwerp resoneert bij zowel mannen als vrouwen. Het raakt me als ik tijdens de lezing in de ogen van mannen een blik van herkenning zie.

Mannelijkheid is een gedevalueerd begrip geworden waar vaak lacherig over wordt gedaan, of wat geassocieerd wordt met machogedrag. Maar meer en meer kom ik er achter hoe zeer mannen, net als ik, gewond zijn geraakt in het leven en veel te lang, soms levenslang, met die wond blijven rondlopen.

Mannen kunnen zelden goed omgaan met afwijzing, noch van een geliefde, noch van iets wat we ambiëren. Mannen worden ten diepste gekwetst door vernedering. Mannen schamen zich om mislukking, om gebrek aan kracht, om verdriet. Vrouwen zoeken hun vriendinnen op om hun zielenroerselen te delen met elkaar, te steunen, te helen, te verbinden en te leren van elkaar. Mannen denken meestal dat ze het wel alleen kunnen en dat het mannelijk is om alleen onze wonden te dragen.

Maar we hebben vaak niet geleerd hoe om te gaan met onze emoties, laat staan ze woorden te geven. Dus slaat onze wond naar binnen en weten we niet hoe om te gaan met de pijn. Soms gaan we teveel drinken om ons te verdoven, te veel roken, te veel eten, of zoeken we troost en bevestiging bij de boezems van vrouwen als kleine jongetjes, die alleen maar komen halen en niets te brengen hebben.

Sommigen van ons worden stil en worden steeds meer over het hoofd gezien. Sommigen van ons worden boos, en iedereen gaat ons als kwade man uit de weg. Anderen worden praatziek, in een wanhopige poging te bewijzen ons zelf op de borst te kloppen en te laten zien dat we toch werkelijk iets waard zijn. En sommigen worden roofdieren. Mannen bij wie de wonde een tijdbom is geworden die vroeg of laat tot ontploffing kan komen in een destructieve daad.

En zo verliezen we het respect van onze vrouwen en van onze kinderen. We staan stil, ontwikkelen onszelf niet, en blijven jongetjes die aan de rokken van onze vrouw hangen op zoek naar troost, bevestiging en warmte.

Het wordt tijd dat wij mannen de inhaalslag gaan maken ten opzichte van de vrouwen die zich de laatste tientallen jaren in razend tempo ontwikkeld hebben. Vrouwen die uit het slachtofferschap gestapt zijn, zich met elkaar verbonden, hun kracht hervonden, en het mannelijke en vrouwelijke in zichzelf integreerden.
Niet voor niets hoor ik steeds meer vrouwen verzuchten: “Er zijn zo weinig leuke mannen, en degenen die leuk zijn, hebben een vrouw.”

Wij mannen kunnen alleen elkaar tot man maken. Misschien hebben we het niet geleerd van onze vaders, maar daar kunnen we ons als volwassenen niet achter verschuilen. We moeten andere mannen opzoeken, leraren, vrienden, broeders en zonen. We moeten onze wonden aan elkaar durven tonen, herkenning bij elkaar vinden, inspiratie, verbinding en uiteindelijk heling. We moeten er zijn voor elkaar, en elkaar weer kunnen vertrouwen.

Pas wanneer we de wonden in onszelf helen, worden we weer krachtige mannen die naast onze vrouwen kunnen staan. Dan worden we niet boos als zij hun heftige emoties soms tonen, maar kunnen we ze dragen als ze ons nodig hebben, zoals zij ons zo vaak gedragen hebben. Dan zullen onze kinderen ons weer opzoeken omdat ze onze standvastigheid en veiligheid nodig hebben. Dan zijn we weer mannen die te vertrouwen zijn en op wie kan je bouwen.

Wij mannen hebben zoveel goeds en moois aan de wereld te geven wanneer we in onze kracht staan. Dan stralen onze ogen weer, dan verwezenlijken we onze dromen, dan helpen we zij die zwakker zijn, dan inspireren we door vol levenslust ons leven te leiden.

Wij mannen moeten weer echt trots kunnen worden op ons man zijn.

Geert Kimpen

Delen mag!
Meer lezen?
https://www.geertkimpen.com/meisje-oever-inhoud.html

 

04/05/2019
Michelle shanti - mijn meisje dat aan de oever verscheen - aan het woord...


Een groot deel van mijn leven ben ik voornamelijk bezig geweest met mijn binnenwereld. Ik was (en ben) daar heel ambitieus in. Ik weet dat wij veel meer zijn dan ons lichaam en onze emoties, en dat onze grootste schatten zich in onszelf bevinden. Door meditatie en andere oefeningen kunnen we in contact komen met onvoorwaardelijke liefde en andere hogere vermogens in onszelf. Wij kunnen de wereld transformeren naar een andere orde, eentje waar liefde centraal staat, en niet macht(smisbruik).
Heel mooi natuurlijk, en ook heel waar, vind ik nog steeds. Maar toch, ik kon wel veel mediteren en proberen zo liefdevol mogelijk te leven, toch miste ik ik iets in mijn leven. Mijn liefde en spiritualiteit betaalden de rekeningen niet, en al heb ik altijd kunnen zorgen dat er brood op de plank is, en dat mijn kinderen en ik een dak boven ons hoofd hebben, toch was het nog regelmatig struggelen, voelde ik vaak de druk van niet op tijd mijn rekeningen kunnen betalen. En wilde ik ook verre reizen kunnen maken met mijn kinderen. En andere dingen die (veel) geld kosten. Daarnaast gaf ik dan wel veel aandacht en liefde aan de mensen om me heen, maar kreeg daar regelmatig shit voor terug. Onbewust zullen sommige mensen gevoeld hebben, dat ik niet respectvol was naar mezelf, en die respectloosheid kreeg ik van hen terug. Over spiegelen gesproken...
Toen kwam Geert in mijn leven, en alle ingesleten patronen die ik jaar in jaar uit enthousiast (en deels onbewust) bleef herhalen kwamen volledig voor het voetlicht. Alsof iemand een schijnwerper op mijn onbewuste gedrag zette en zei:' Kijk Michelle, dit doe jij, dit creëer jij in je leven.' Ik had geen keuze, in deze relatie, waarin ik in eerste instantie natuurlijk graag projecteerde op Geert als er iets mis ging, werd ik na elke controntatie op mezelf teruggeworpen en kwam die schijnwerper weer en die stem. En ontdekte ik, hoe ik onbewust mezelf in de slachtofferrol hield. Het is goed om heel bewust je slachtofferrol te doorvoelen, om die serieus te nemen. Maar daarna moet je die loslaten. En het is voor mij allang tijd om die te laten gaan.
Geert leerde me om mijn mannelijke kwaliteiten te ontwikkelen, daadkracht, voor mezelf opkomen, geld verdienen, een bedrijf runnen. Geert leerde me, en leert me nog steeds, om in contact te komen met de onvoorwaardelijke liefde in mezelf, en onvoorwaardelijk van hem te houden. Believe me, that's work in progress... Maar het is ook goed om te zien hoeveel we al hebben gedaan, en bereikt.
'Het meisje dat aan de oever verscheen' is er bijna, 7 mei arriveert ze gedrukt en wel op ons hoofdkwartier. Bloed, zweet en tranen zitten erin. Zoals het leven zelf vaak is. Ik meen het als ik zeg dat ik Geert de beste schrijver vind die ik ken, al voor ik verliefd werd op hem vond ik dat al. Dit nieuwe boek voelt anders dan zijn voorgaande boeken, en heel compleet. Het is een boek van een briljante schrijver die door een hel ging, en opnieuw zijn weg moest vinden. Ik vind dat hij daar absurd goed in is geslaagd.
Ik ben trots op hem. Ik ben trots op mezelf. Ik ben trots op onze kinderen voor wie het ook niet altijd even makkelijk was. En natuurlijk, ben ik trots op Het meisje dat aan de oever verscheen.
Dat ze het hart van elke lezer die haar beroert met zijn ogen, mag vervullen met liefde, en zijn bewustzijn mag verruimen. Want dat is haar doel, neem dat maar van mij aan... ❤ Foto van Marc de Jong

 

 

TOP

Delen: